ΑΠΟΦΘΕΓΜΑ

Φοβάμαι μήπως χαθεί η ιδεολογία στη γη και γίνουμε ανθρωπάκια που θα θέλουμε να καλοπεράσουμε, που θα θέλουμε να κάνουμε καταναλωτική ζωή.

Κι εμείς οι Έλληνες ακόμα, να χάσουμε αυτό που λέγεται αξιοπρέπεια, αυτό που λέγεται αγωνιστικότητα. Ναι, αυτό φοβάμαι περισσότερο από όλα…”

ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ…

Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2013

Επιστολή απολυμένου από τον ΔΟΛ: Μύρισε το σφαγείο μας… Ψυχάρη !!!

Η φωτογραφία από την τελευταία απεργία στο ΔΟΛ 2 Σεπτέμβρη 2013 πριν την απόλυσή μου! (Ο συνάδελφος Παύλος, ο δεύτερος από αριστερά μαζί με συναδέλφους του ΔΟΛ)
Σε μέρα απεργίας τα αφεντικά μου απέδειξαν για μια ακόμα φορά γιατί σιχαίνομαι τόσο την προσφώνηση αυτή. Ας είναι όμως, εύχομαι με την αποχώρησή μου να διασωθεί ο τετραπλάσιος μισθός του προϊσταμένου μου. Αυτού που προσκυνάνε κάθε πρωί οι κανίβαλοι… συγγνώμη, οι “συνάδελφοί” μου.
 
Το παιχνίδι στο ΔΟΛ ήταν προδιαγεγραμμένο από το 2010. Τότε που οι εκλεκτοί συγκάτοικοι της Μιχαλακοπούλου, με δημοσιογραφική ιδιότητα, αποφάσισαν στην μαζική τους πλειοψηφία να διαχωρίσουν τη θέση τους από τους πληβείους του λογιστηρίου, της τεχνικής υποστήριξης, του τηλεφωνείου και των υπολοίπων υποτιμητικών αντικειμένων. Ας είναι όμως, φτάνει που δεν διαταράχτηκε το πρόγραμμα leasing των Audi.
 
Ενάμιση χρόνο αργότερα και παρά τη δραματική μείωση προσωπικού, το κλείσιμο μιας εφημερίδας και ενός εκδοτικού οίκου, η νέα έμπνευση άκουγε στο όνομα «Ατομικές Συμβάσεις». Για την υπογραφή τους υπερθεμάτιζαν τότε σχεδόν όλοι οι σημερινοί εκπρόσωποι εργαζομένων του μαγαζιού προτείνοντας παράλληλα και ίδρυση επιχειρησιακού σωματείου. Θα μας έσωζαν, θα μας γλύτωναν, μα πόσο κοντόφθαλμοι ήμασταν τότε οι γραφικοί που δεν υπογράψαμε. Ας είναι όμως, έτσι κατάφερε να εξασφαλίσει τα bonus του ο επιτυχημένος Οικ. Διευθυντής του Οργανισμού για τις όλο και χειρότερες χρήσεις που εμφανίζει κάθε έτος.
 
Τι κι αν όλη η κοινωνία κράζει το προϊόν που παράγει ο ΔΟΛ τα τελευταία χρόνια, τι κι αν πρωτοσέλιδα με πραξικοπήματα και ψευδοεπισκέψεις Ερντογάν πέρασαν στο ντούκου, υπαίτιοι για την πτώση ήταν πάντα οι εργαζόμενοι κι όχι τα μεγαλοστελέχη. Είναι γνωστό εξάλλου ότι στη Μιχαλακοπούλου οι αποφάσεις λαμβάνονται από κοινού (not).
 
Μ’αυτά και μ’αυτά φτάσαμε στο σήμερα. Κάναμε και προσλήψεις το 2013. Ναι αμέ, μια στελεχάρα που αμείβεται όσο καμιά τριανταριά λούμπεν υφιστάμενοί του. Ε, και καταλάβατε πως πάει το παραμύθι, για να σωθεί ο μισθός αυτού και των διευθυντάδων του και για να έχουν αυτοί Audi και βενζίνες και κινητά και ταξίδια και σούπερ μάρκετ και να χλευάζουν όπως πρέπει τους υποτακτικούς τους ώστε να μην τους μπαίνουν περίεργες ιδέες, ήρθε η στιγμή να πέσουν μερικές ακόμα δεκάδες κεφάλια.
 
Μόνο που, καημένε συνάδελφε-κανίβαλε, τώρα που τελειώνουν τα ορθωμένα ο πέλεκυς θα πέσει και στο δικό σου, το σκυμμένο.
 
Κι επειδή έχει πολυφορεθεί ο Μπρεχτ αυτό τον καιρό εγώ θα σας αποχαιρετήσω με την Emma Goldman που έλεγε ότι « Χρειάζεται λιγότερος πνευματικός κόπος για να καταδικάσεις από το να σκεφτείς ».
 
ΥΓ1 Ευχαριστώ τους ελάχιστους συντρόφους που μέσα σε τέτοιες συνθήκες τα τελευταία χρόνια σταθήκαμε πλάι πλάι δείχνοντας στην πράξη τι σημαίνει αξιοπρέπεια και αλληλεγγύη, γιατί αυτές παίρνουν διαφορετική αξία όταν οι καιροί είναι δύσκολοι.
 
ΥΓ2 Ευχαριστώ και όσους έπαψαν να μου λένε καλημέρα γιατί και πριν σιχαινόμουν που τους απαντούσα, αλλά και μετά ατσάλωσαν περισσότερο τη θέλησή μου. 
 
Παύλος Κουρκουλόπουλος (απελεύθερος)
 

Δεν υπάρχουν σχόλια: