ΑΠΟΦΘΕΓΜΑ

Φοβάμαι μήπως χαθεί η ιδεολογία στη γη και γίνουμε ανθρωπάκια που θα θέλουμε να καλοπεράσουμε, που θα θέλουμε να κάνουμε καταναλωτική ζωή.

Κι εμείς οι Έλληνες ακόμα, να χάσουμε αυτό που λέγεται αξιοπρέπεια, αυτό που λέγεται αγωνιστικότητα. Ναι, αυτό φοβάμαι περισσότερο από όλα…”

ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ…

Τετάρτη, 2 Οκτωβρίου 2013

Τελικά ηρθαν

Γράφει ο Γιάννης Παπαϊωάννου
Όταν ήρθαν να κόψουν το ειδικό επίδομα φαξ φώναξα δυνατά για την αλητεία των... δημοσίων υπαλλήλων που θέλουν και επίδομα ΦΑΞ. Τα καθάρματα που τόλμησαν και κήρυξαν και απεργία.

Όταν ήρθαν να καταργήσουν το επίδομα πλυσίματος χεριών ούρλιαξα είχα γίνει έξω φρενών με τους κοπρίτες.

Όταν ήρθαν να προσθέσουν 2 διδακτικές ώρες τη βδομάδα και να μειώσουν αναπληρωτές και τον μισθό του δάσκαλου κούνησα το κεφάλι και είπα μέσα μου καλά τους κάνουν τους κηφήνες.

Όταν απελυσαν χιλιάδες συμβασιούχους χάρηκα παρά πολύ που ξεκαθαριζαν το δημόσιο από όλους αυτούς που μπήκανε με ρουσφέτι και κομματικό μέσον.

Όταν έκοψαν δώρο Πάσχα και Χριστουγέννων στο Δημόσιο ήξερα ότι όλοι αυτοί εκεί μέσα ήταν αντιπαραγωγικοί και δεν πατούσαν πότε τους. Θα κάναμε και οικονομία για να σωθει η χώρα.

Μετά έκλεισαν νοσοκομεία και σχολεία στην πόλη μας και το είπαν εξορθολογισμό. Δεν μου άρεσε άλλα δεν μίλησα

Μέτα ξαφνικα απέλυσαν τον συνάδελφο στην δουλειά στο μαγαζί απέναντι γιατί η αγορά ειχε πέσει, ο κόσμος δεν ειχε λεφτά και δεν ξόδευε πια και το αφεντικό του δεν έβγαινε. Μάτα απέλυσαν και του άλλους και το μαγαζί έκλεισε.

Μετά έκοψαν το δώρο Πάσχα και Χριστουγέννων στον ιδιωτικό τομέα γιατί αγορά ειχε πέσει και η δουλειά μειωθεί και τα αφεντικά όλα δεν έβγαιναν.

Μετά άφησαν ελεύθερες τις απολύσεις ενώ μείωσαν τις αποζημιώσεις για να υπάρχει η ανταγωνιστικότητα που ζητούσαν το αφεντικά.

Μόλις άνοιξαν οι απολύσεις απελυσαν κι άλλον κι άλλον. Απέλυσαν και τον γιο μου. Η μείωση στην δουλειά έφερε κι άλλα λουκέτα και ύφεση.

Με τόσες απολύσεις φούνταραν τα ταμεία και μείωσαν τις συντάξεις και έκοψαν τα δώρα. Εκεί εγώ έσκυψα το κεφάλι και άρχισα να δουλεύω τρομαγμενος. Μέτα από πολύ καιρό δεν είπα τίποτα. Ήθελα μονό λίγους μήνες να βγω στην σύνταξη.

Καποια στιγμη το αφεντικό ζήτησε να κάτσω δυο ώρες στην δουλεία παραπάνω, μετά 4 μετά 8, και σήμερα είμαι απλήρωτος 2 μήνες και ανησυχώ.

Με 1,5 εκατομμύρια άνεργους αύριο ποιος θα πληρώσει την σύνταξη μου. Πως τα εκανα ετσι;

Έχουν κόψει ήδη δυο φόρες και πάνε για νέες περικοπές και έχω και τον γιο άνεργο να περιμένει από μένα.

Ποιον να κοιταξω σε ποιον να μιλήσω; Τι να πω; Ποιος θα φωνάξει για εμένα… ;

Δεν υπάρχουν σχόλια: